Een hond adopteren uit het buitenland. Ik heb het altijd afgeraden. “Er zijn genoeg honden in Nederland die hulp nodig hebben.”, “Je weet niet wat je in huis haalt.”, “Die organisaties maken grove winst maar het geld gaat niet naar de dieren.”, zijn argumenten die ik tegen anderen gebruikte wanneer mijn mening werd gevraagd. Totdat de Corona-crisis om de hoek kwam kijken. Na de eerste lockdown was het voor mijn vriend en mij duidelijk: wij werken voorlopig nog wel thuis. Geen betere tijd om een pup in huis te halen toch? Uiteraard hebben we het wel goed besproken. Hoe delen we onze dagen nu in? En lukt dat nog met een hond in huis? En hoe zal dat zijn als we beide weer aan het werk zijn over een jaar? De beslissing hadden we snel gemaakt. Nu nog een geschikte pup vinden. 

Heb je een leuke pup gezien op Marktplaats? Pas dan goed op! Vooral in Oost-Europa werken malafide puppyhandelaren samen met verkopers in Nederland. In een ‘puppyfabriek’ worden fokteefjes opgesloten om zo veel mogelijk en zo snel mogelijk achter elkaar puppy’s te werpen. Gebruik de puppychecklist om te beoordelen bij welke handelaar je wel of niet jouw nieuwe puppy kan kopen. 

Via Marktplaats een pup kopen raad ik sterk af vanwege de malafide broodfokkers die door middel van puppy-fabrieken puppy’s verkopen in Nederland. Op www.ikzoekbaas.nl hebben we gezocht naar een geschikt hondje wat een warm huisje nodig heeft. En dat bleek nog best lastig. Tegenwoordig stromen de asielen alweer vol, maar in het voorjaar van 2020 liepen de asielen leeg en waren er geen geschikte honden die goed zouden passen in ons leven. Vervolgens hebben we online gekeken bij verschillende stichtingen die honden uit het buitenland halen en een aantal van deze stichtingen gebeld. Ons oog was gevallen op pup ‘Natasja’ uit Roemenië. 

Tip: Vraag jezelf goed af of je tijd, geld en aandacht kan vrijmaken. Niet voor een paar maanden, maar voor meerdere jaren achter elkaar. Heb je echt op zondagochtend als het regent zin om de hond uit te laten? En hoe ga je het doen met vakanties?

In de dagen voor de pick-up hebben we flink geshopt: een bench en bench-kussen, een zachte mand, een riem en tuigje, etensbakken, zacht speelgoed, hard speelgoed, snoepjes en voeding. Helemaal voorbereid zijn we afgereden naar het zuiden van het land om de pup, die wij inmiddels Blue genoemd hadden, op te halen. Helaas begint ons Blue verhaal een tikkeltje sneu. Met 24 andere honden is Blue in een busje vanuit Roemenië naar Nederland gehaald, een reis van anderhalve dag. Vervolgens aangekomen in een voor haar onbekende plek, werd ze daar de volgende dag weer opgehaald (door mij) om anderhalf uur in de auto te zitten naar een nieuwe onbekende plek (ons huis). Niet zo gek dat ze die 90 minuten in de auto kwijlend en in shocktoestand heeft doorgebracht. Had ze toen maar geweten dat ze later als een prinsesje behandeld zou worden en dat deze auto haar bijna iedere dag naar het bos zou rijden om met andere honden te spelen. 

Ook thuis was Blue vooral bang. Een uitgedroogde neus, extreem vermoeid, nog half in shock – het was duidelijk dat ze eerst rust nodig had. En water. De eerste 24 uur heeft Blue in de slaapkamer naast het bed gelegen. Ze was bang voor ons, voor de kat, voor geluiden en te bang om rond te lopen. Ook ’s nachts, als wij in bed lagen, bleef zij op het kleedje naast het bed liggen zonder te bewegen. Om haar de volgende dag te laten plassen, heb ik met lichte dwang het tuigje om gedaan en naar buiten mee genomen. Dit was het omkeerpunt. Na een paar stappen buiten de drempel te zetten ontspande haar hele lichaam en begon ze te springen en kwispelen van blijdschap. Buiten was veel leuker dan binnen! Terug bij de voordeur begon ze te piepen van angst en ook in huis bleef ze piepend en jankend rondjes lopen. Ze liet van stress en angst haar plas lopen en heeft ook in de gang gepoept. Zo ging dat een paar dagen achter elkaar. 

Tip: weet wat je in huis haalt. Laat je informeren over de achtergrond en opvoeding van je nieuwe huisdier. Is de hond in een kennel opgegroeid of in een adoptie huis? Blue bleek slecht gesocialiseerd te zijn met auto’s en huizen en is schuw naar andere mensen. 

Gelukkig ontdekte Blue dat ze zelf de tuin in en uit kon lopen. Dit was de start voor een nieuwe fase in haar leven. Langzamerhand begon ze te begrijpen dat ze in de tuin kon spelen, rennen, graven, de wereld ruiken en in de zon liggen, en dat ze binnen in huis kon eten, water drinken en slapen. We hadden op dat moment nooit kunnen bedenken dat er, vanuit dat trillende, piepende, angstige lijfje, een paar weken later een vrolijke jonge hond tevoorschijn zou komen die het liefste de hele dag wil spelen, knuffelen, wandelen of tegen je aan op de bank in slaap wil vallen. Die eerste twee weken waren best pittig. Juist omdat het zo zwaar was hebben we extra veel energie gestoken in twee belangrijke zaken. Als eerste de zindelijkheidstraining. Dit betekende iedere dag zo’n 8 tot 10 keer naar buiten om haar te laten plassen en alsnog had ze af en toe een (stress) plasje in huis. Daarnaast had Blue last van een darmparasiet waardoor ze ook regelmatig diarree had. 

Tegelijkertijd oefende ik met bench training. Overdag en ’s nachts. Dit betekende een paar nachten op de bank om het piepen en huilen tegen te gaan. Dit heeft me heel wat energie gekost, maar nu is de bench haar privé ontspanningsplek geworden waar ze graag zelf in gaat liggen om te rusten. Wanneer wij ’s avonds de TV uitzetten en ons klaarmaken om naar bed te gaan, rent zij met enthousiasme naar haar bench. Het hekje blijft tegenwoordig zelfs openstaan gedurende de nacht. Ook is de bench overdag een fijn hulpmiddel: wanneer Blue alleen thuis moet zijn, gaat ze slapen in de bench. Maar ook wanneer we visite over de vloer hebben die niet van honden houden of wanneer de voordeur een tijdje moet staan.

Tip: Neem je pup direct mee naar de dierenarts. Blue miste een belangrijke vaccinatie (Ziekte van Weil) en had veel last van een Giardia infectie. Beide ziektes zijn zoönose (overdraagbaar op mensen) en daar heb je echt geen zin in. Mijn dierenarts biedt een gratis puppy-begeleidingsprogramma aan. Zo kan je maandelijks even op bezoek komen bij de dierenarts(assistent) om kort op de behandeltafel te staan en lekkere snoepjes te krijgen. Zo krijgt de pup een positieve associatie met de dierenarts. 

Inmiddels is Blue een jaar bij ons en heeft ze onze verwachtingen overtroffen. Ze is lief, enthousiast en luistert redelijk goed. Haar darmen zijn nog steeds instabiel maar door het geven van dierenarts brokken is dat meestal onder controle. Haar angst voor autorijden is voor 90% weg door middel van veel – heel veel – oefenen. Ze speelt graag met ons en ook met iedere hond die ze tegenkomt.  Ze is schuw naar mensen maar vriendelijk naar kinderen. Ze geniet van iedere dag en wij genieten iedere dag van haar.

Juni 2020
Juni 2021